COLUMN

WEERBAARHEID
De ‘mentale veerkracht van een sporter of sportteam’ lijkt mij het best omschreven door de volgende definitie: “het zich na een cijfermatige, lichamelijke of geestelijke terugslag terug knokken in de strijd.” Het bovenstaande zal niet opgenomen worden in Van Dale noch roem vergaren binnen de wereld van quotes van de Groten der Aarde. Daar is het, de schrijver ervan incluis, wellicht te simpel voor. Maar, waar het hier om gaat, is dat het omgaan met deceptie, dit omzetten in positieve energie, het mooiste oplevert wat sport te bieden heeft.
Wijlen Gerrie Kneteman die ooit, nadat hij dwars door een achterruit ging van een stilstaande auto – hoe cynisch: in Dwars door Vlaanderen – , de Amstel Gold Race won. Sven Kramer die na een noodgedwongen fysieke sabbatical weer overal zegevierde. Cruijff die, afgeschreven na een mislukt zakenavontuur in de varkensfokkerij en uitstapjes naar Levante en de Verenigde Staten, zowel bij Ajax en Feyenoord nog even bewees wie de allergrootste aller tijden was.
Maar Baronie kan het ook, het elftal dat cijfermatig al maandenlang boven de verwachtingen presteert, maar de afgelopen weken knauw na knauw had moeten incasseren, beleefde tegen UDI ’19 een ‘remontada’ van de eerste orde. Een tweeledige wederopstanding welteverstaan. Allereerst het eindresultaat: Baronie won weer eens. Na remises tegen tamelijke laagvliegers RKAVV en Minor volgden niet mis te verstane zeperds tegen Groene Ster en Unitas. Het altijd zo vertrouwde blok achterin was tekenen van betonrot gaan vertonen, spelers die juist de afgelopen seizoenen afstand hadden gedaan van hun onzekerheid waren bij ieder balcontact weifelend geworden en de doeltreffende aanval was al bang wanneer zich een kansje voordeed. Bang om te missen.
De tweede herrijzenis betrof de wedstrijd tegen de Udenaren an sich. Nadat ruim tachtig minuten beuken op het vijandig doel geen enkel resultaat had opgeleverd, zelfs uiteindelijk niet tegen negen man, plofte een verdwaalde vrije trap zomaar in de verste hoek van het onzekere groen-witte netwerk. Baronnen op de tribune legden zich neer bij het gegeven dat de nachtkaars, drie duel voor het einde van het seizoen, was uitgegaan. Er was gelatenheid te bespeuren. “Toch hebben we al met al een goed seizoen gedraaid,” zei men in koor. Maar, met nog enkele minuten op de klok, lukte het opeens wel. Van Poelje mocht de illusionist zijn en had een konijn uit de hoed getoverd met de naam ‘Haas’. Om volledig in wildmenutermen te blijven, wees goudhaantje Haas de Baronnen alsnog naar een zege. Baronie had met name zichzelf overwonnen en kan zich nu hergroeperen. Dit in de wetenschap dat, met nog twee duels te gaan, een echte ‘remontada’ geen laatste stuiptrekking is.

Misschien vindt u dit ook leuk Meer van deze auteur